Featured Post

Kenapa Singapura Lebih Maju?

Sudah beberapa hari berlalu sejak negara jiran kita iaitu Singapura menyambut Hari Kemerdekaannya yang ke-50 pada 9 Ogos yang lalu. Nam...

Monday, August 29, 2016

Perdana Menteri Bukan Melayu?







Baru-baru ini, Malaymail Online dengan ghairah menyiarkan berita mengenai ucapan Perdana Menteri Singapura, Lee Hsien Loong yang dipetik sebagai berkata Republik berkenaan akan meminda perlembagaannya bagi memastikan Presiden Singapura yang akan datang dapat dilantik dikalangan etnik minoriti. Artikel tersebut kemudian terus memfokuskan kepada persoalan sama ada Malaysia bersedia untuk menerima Perdana Menteri (PM) bukan Melayu.

Sama ada penulisnya memang jahil atau pura-pura tidak tahu, membandingkan jawatan Presiden Singapura dengan PM Malaysia adalah tidak tepat. Jawatan Presiden Singapura merupakan ketua negara yang tidak mempunyai kuasa eksekutif sebagaimana PM Singapura. Dan bagi yang memiliki ilmu sejarah, tiada apa-apa yang baru dan menarik pun mengenai pengumuman tersebut. Ini kerana daripada tujuh (7) orang Presiden Singapura, empat (4) presiden terdahulu sememangnya daripada etnik minoriti iaitu seorang Melayu, seorang Serani dan dua (2) India. Selepas Singapura keluar dari Malaysia, tiada lagi Melayu selain Yusuf Ishak (Presiden pertama ketika Singapura masih dalam Malaysia) yang berpeluang menjadi Presiden Singapura sehingga kini walaupun etnik Melayu merupakan etnik kedua terbesar di Singapura.         

Sekiranya penulisnya jujur ingin bertanya sama ada Malaysia bersedia menerima PM bukan Melayu, dia sepatutnya memeriksa sama ada Singapura telah bersedia menerima PM bukan Cina. Ini barulah perbandingan epal dengan epal. Sejak kemerdekaannya, Singapura telah mempunyai tiga (3) orang PM yang kesemuanya daripada etnik Cina. Dan jika diteliti rekod ucapan Lee Hsien Loong sendiri, beliau ada menyatakan bahawa Singapura tidak bersedia untuk menerima PM bukan Cina.


 Artikel tersebut juga menyerang parti-parti berasaskan kaum terutamanya UMNO dan PAS yang dinyatakan menghadkan keahlian berdasarkan etnik. Mungkin sekali lagi penulisnya tidak sedar bahawa selaras dengan perkembangan zaman, parti-parti berasaskan Melayu seperti UMNO dan PAS telah lama membuka keahlian yang tidak terhad kepada kaum Melayu semata-mata. UMNO yang kini melebarkan sayap ke Sabah telah lama membuka pintu keahliannya kepada etnik-etnik pribumi termasuk yang bukan Islam di Negeri tersebut. Sementara PAS telah mewujudkan sayap bukan Islam dalam parti berkenaan.

Walaupun hampir separuh parti-parti di dalam Barisan Nasional (BN) adalah berasaskan kaum, namun peluang etnik minoriti untuk memegang jawatan Ketua Eksekutif dalam pentadbiran Kerajaan Negeri adalah jauh lebih terbukti berbanding dengan parti DAP. Sebagai contoh, di Negeri Sarawak, dua (2) daripada lima (5) Ketua Menterinya merupakan etnik Melanau serta memegang rekod paling lama menjadi Ketua Menteri. Etnik Melanau hanya meliputi kira-kira hanya 5% sahaja daripada keseluruhan penduduk Sarawak dan merupakan minoriti dalam minoriti. Tetapi pernahkah perkara ini diberikan pujian oleh DAP? Sementara PAS telah lama melantik ahlinya yang berketurunan Cina sebagai salah seorang EXCO dalam Pentadbiran Kerajaan Kelantan. Jauh lebih terkehadapan berbanding dengan parti DAP yang langsung tidak ada melantik ahli Bumiputeranya sebagai EXCO Kerajaan Negeri Pulau Pinang.

Bandingkan juga dengan pemilihan DAP Selangor seperti di atas. Gobind Singh mendapat undi yang tertinggi, tetapi Tony Pua yang menduduki undi ke-8 tertinggi yang dilantik sebagai Pengerusi DAP Selangor. Tidak dilupakan juga seorang perwakilan DAP iaitu Shamsher Singh Thind pernah mempersoalkan kenapa Pengerusi DAP Pulau Pinang dan Setiausaha Agung DAP menggunakan Bahasa Mandarin dan bukannya Bahasa Melayu dalam Persidangan DAP sedangkan bukan semua rakyat Malaysia memahami Bahasa Mandarin. Jadi apalah gunanya sebuah parti membuka pintu keahliannya kepada semua etnik tetapi dalam polisi pentadbirannya hanya mengutamakan satu kaum sahaja? Apa gunanya sebuah parti mengaku sebagai 'Malaysian First' tetapi di dalamnya masih tebal dengan sikap ethno-centric dan chauvinist yang lebih mengutamakan etnik daripada kepentingan negara sendiri?        





Mendiang Karpal Singh semasa hayatnya dilaporkan pernah menyatakan hasratnya akan terus berjuang untuk seorang Perdana Menteri bukan Melayu. Tetapi amat malang baru memerintah sebuah negeri pun, partinya yang mengaku sebagai mengutamakan meritokrasi dan buta warna kulit ini telah gagal memberikan peluang yang sewajarnya kepada salah seorang Timbalan Ketua Menteri (TKM) Pulau Pinang dari etnik minoriti yang telah dua penggal menjadi TKM untuk dipertimbangkan sebagai pilihan utama untuk menjadi Ketua Menteri Pulau Pinang yang seterusnya.      

Mungkin selepas ini Malaymail Online lebih sesuai menyiarkan artikel 'Is Penang Ready For Non-Chinese CM?'. Ada berani?



Thursday, August 11, 2016

Ulasan Buku : Gajah Putih di Bumi Geroda

 
 

 
Pada awal bulan ini, penulis telah menerima senaskah buku baru berjudul Gajah Putih di Bumi Geroda (Perang Melayu-Siam 1767-1842) dari seorang pengkaji sejarah Indie yang semakin meningkat naik. Sebuah buku menarik dengan metafora Gajah Putih (Thai) yang berusaha untuk menguasai negeri-negeri Melayu di utara semenanjung. Mengapa ‘Geroda’ yang dipilih sebagai perlambangan kepada negeri-negeri Melayu? Mungkin kerana burung Garuda identik dengan Srivijaya (empayar Melayu) yang mana Kedah dikatakan sebagai salah satu kota pelabuhannya. Sesuai dengan kandungan buku tersebut yang lebih banyak memfokuskan penceritaannya berkenaan dengan Negeri Kedah.

Kekuatan penulisan buku ini dilihat terletak kepada latar belakang penulisnya iaitu Mohd. Herman bin Roslan yang juga merupakan pelajar jurusan sejarah di Universiti Sains Malaysia (USM). Dengan dibantu oleh Fareq Rizal, saudara Herman berusaha sedaya mungkin untuk menyelongkar bahan-bahan rujukan yang sukar untuk diperoleh bagi disusun, diolah dan kemudiannya dipersembahkan kembali di dalam buku tersebut. Dengan memfokuskan tajuk berkenaan dengan perang antara dua bangsa yang berbeza ras dan agama tetapi saling merebutkan tanah semenanjung yang bertuah ini sejak zaman berzaman, antara faktor ‘Wow’ di dalam buku tersebut yang perlu dibaca adalah :


 
i.      Perbezaan antara ‘Thai’ dengan ‘Siam’, tanpa ada kena mengena dengan dakwaan mengarut sebuah blog yang pernah popular satu ketika dahulu;

ii.     Bentuk penyeksaan yang di luar kewarasan manusia terhadap orang-orang Melayu yang ditawan oleh pihak Thai, seolah-olah menerangkan mengapa sehingga ke hari ini mereka masih sanggup memperlakukan masyarakat awam Melayu Patani seperti haiwan;
 
iii.    Kisah mengenai Negara Sri Dharmaraja atau Tambralingga yang jarang dijumpai dalam buku-buku sejarah berbahasa Melayu, termasuk gambar-gambar khas tembok kota Ligor yang diambil sendiri di Nakhon Si Tammarat, Thailand; dan
 
iv.    Perbincangan mengenai keluasan sebenar wilayah Negeri Kedah pada satu masa dahulu.


Biarpun buku tersebut ditulis dalam bentuk format akademik agar boleh dijadikan rujukan bagi penulisan ilmiah lain yang akan datang, namun penulisannya adalah dalam gaya bahasa umum yang mudah untuk difahami. Justeru itu, buku ini harus dibeli, dibaca dan disimpan di dalam rak-rak rumah anda untuk tatapan kepada anak cucu anda kelak. Khususnya jika anda sendiri merupakan penduduk Melayu di Kedah, Pulau Pinang, Perak, Perlis, Setul (Satun), Kelantan dan Patani!  
 
 

Thursday, March 24, 2016

Melayu Sebenarnya Suku Bangsa ke-3 Terbesar di Indonesia




Seperti yang pernah ditulis sebelum ini, definisi ‘Melayu’ di negara kita adalah berbeza dengan negara jiran kita iaitu Indonesia. Di negara kita, ‘Melayu’ dirujuk sebagai satu rumpun atau ras yang menghimpunkan secara bersama Melayu Jati/anak negeri (Melayu Kelantan, Melayu Kedah dan sebagainya), Melayu anak dagang (Melayu-Jawa, Melayu-Bugis dan sebagainya) serta Melayu Peranakan/kacukan (Melayu-Arab, Melayu-Mamak dan sebagainya) serta didefinisikan dengan jelas di bawah Perkara 160(2) Perlembagaan Persekutuan.

Sebaliknya di Indonesia yang dihuni oleh ratusan kumpulan etnik (atau ‘suku bangsa’ dalam Bahasa Indonesia), Melayu merupakan salah satu daripada kaum minoriti yang wujud. Jika dirujuk kepada maklumat bancian rasmi yang terdapat di dalam Sensus Penduduk Indonesia Tahun 2010, suku bangsa Melayu merupakan yang ke-10 terbesar iaitu sebagaimana yang ditunjukkan di dalam Jadual di bawah ini:


Walau bagaimanapun, terdapat beberapa perkara yang menghairankan penulis apabila meneliti laporan berkenaan beberapa tahun dahulu. Perkara pertama, Melayu Palembang dan Melayu Jambi tidak lagi dikategorikan di bawah suku bangsa Melayu sebagaimana di dalam sensus tahun 2000 sebaliknya hanya disebut sebagai ‘Palembang’ dan ‘Jambi’ sahaja dan masing-masing diletakkan di bawah kumpulan ‘Suku Asal Sumatera Selatan’ dan ‘Suku Asal Jambi’ bersama-sama etnik minoriti lain yang terdapat di kedua-dua provinsi berkenaan.


Begitu jugal halnya kepada Melayu Musi Sekayu, Melayu Bangka, Melayu Belitong, Melayu Enim dan Melayu Pegagan yang sebelum ini ada disebut di dalam Sensus Tahun 2000 tetapi tidak lagi dinyatakan sebagai Melayu di dalam Sensus Tahun 2010.

Perkara yang paling melucukan adalah apabila Melayu Kalimantan/Borneo diletakkan di bawah kumpulan Dayak dan bukannya Melayu. Dapat dilihat di bawah ini apabila Melayu Pontianak dan Melayu Sambas dinyatakan sebagai ‘Dayak Melayu Pontianak’ dan ‘Dayak Melayu Sambas’ bersama-sama dengan ratusan sub-etnik Dayak yang lain walaupun mereka bukannya kaum Dayak.   

 
Walau bagaimanapun, penulis akhirnya berjaya menemui kajian yang telah dibuat oleh sarjana-sarjana Indonesia sendiri yang telah meneliti laporan Sensus Penduduk Indonesia bagi tahun 2000 dan 2010. Berdasarkan kepada analisis data yang telah dibuat, mereka menyimpulkan bahawa etnik Melayu yang termasuk juga sub-etnik di bawahnya sebenarnya merupakan suku bangsa ketiga terbesar di Indonesia iaitu selepas kaum Jawa dan kaum Sunda.


Jika etnik Minangkabau diasingkan daripada etnik Melayu di dalam sensus berkenaan, perkara tersebut masih boleh difahami walaupun Minangkabau juga sebenarnya merupakan salah satu sub-etnik Melayu. Tetapi rasanya tidak sesuai pula apabila sub-etnik Melayu yang lain seperti Melayu Palembang, Melayu Jambi, Melayu Pontianak dan sebagainya dikeluarkan daripada kategori Melayu. Adalah menjadi satu kebiasaan untuk orang Melayu memperkenalkan diri mengikut nama negerinya. Sebagai contoh, ‘saya orang Kelantan’, ‘saya orang Terengganu’, dan sebagainya. Pengenalan ini walau bagaimanapun lebih sesuai dirujuk sebagai sub-etnik kerana mereka masih lagi berbangsa Melayu.      
 
Selain daripada itu, etnik-etnik pribumi beragama Islam di Sumatera dan Kalimantan yang bertutur dalam Bahasa Melayu mengikut dialek daerah/wilayah masing-masing juga masih boleh dikategorikan sebagai ‘Melayu’. Contohnya, Melayu Sanggau, Melayu Berau, dan sebagainya. Bukankah beragama Islam dan bertutur dalam Bahasa Melayu merupakan dua petunjuk utama kepada identiti bangsa Melayu?


Jika suku bangsa Batak yang meliputi kesemua lapan (8) sub-etnik boleh diletakkan di bawah satu kategori kumpulan yang sama iaitu ‘Batak’ hingga dinyatakan sebagai suku bangsa ke-3 terbesar dalam laporan rasmi Sensus Penduduk Indonesia 2010, mengapa pula suku bangsa Melayu tidak boleh diletakkan sekelompok secara bersama? Mungkin boleh dipertimbangkan agar bagi sensus yang akan datang, dua (2) kumpulan utama suku bangsa Melayu di Indonesia diletakkan di dalam sensus berkenaan iaitu Melayu Pesisir (coastal Malay) bagi etnik-etnik Melayu yang terdapat di Sumatera dan Melayu Kalimantan (Bornean Malay) bagi etnik-etnik Melayu yang terdapat di Kalimantan. Kedua-dua istilah ini adalah lebih tepat dan sesuai untuk digunakan.


Bibliografi :

1.         Sensus Penduduk Indonesia Tahun 2010

2.      Aris Ananta, Evi Nurvidya Arifin, M Sairi Hasbullah, Nur Budi Handayani, Agus Pramono (2015) Demography of Indonesia's Ethnicity, ISEAS

3.     Leo Suryadinata, Evi Nurvidya Arifin, Aris Ananta (2003) Indonesia's Population: Ethnicity and Religion in a Changing Political Landscape, ISEAS

Tuesday, March 15, 2016

Perbezaan Gelaran Tun, Tan Sri dan Datuk @ Dato’





Baru-baru ini, penulis ada terbaca sebuah post yang dikongsikan bertajuk “Perbezaan Pangkat Dato, Dato Seri, Tan Sri, Tun dan Sebagainya” di sebuah blog. Sedikit pembetulan kepada penulisnya, ianya adalah gelaran dan bukannya pangkat. Sebahagian besar kandungan artikel tersebut pula hanya copy paste senarai Darjah Kebesaran dan Pingat-pingat Persekutuan semata-mata tanpa ada penerangan dengan lebih lanjut.

Jadi penulis merasakan, sebahagian besar pembaca mungkin masih kurang arif mengenai maklumat dan protokol berkaitan gelaran kehormat yang digunapakai di negara kita. Jadi di sini penulis kongsikan sedikit pengetahuan yang ada secara ringkas kepada pembaca. Mungkin bermanfaat sebagai pengetahuan am dan info tambahan.


1.         Mana Satu Ejaan Yang Betul? Datuk atau Dato’?

Persoalan ini sangat popular. Sebenarnya kedua-dua ejaan tersebut betul iaitu bergantung kepada Darjah Kebesaran yang dianugerahkan. Bagi Darjah Kebesaran yang dikurniakan oleh Kerajaan Persekutuan, Wilayah Persekutuan, Sabah, Sarawak dan Melaka, ejaan gelarannya adalah Datuk. Sementara penerima Darjah Kebesaran selain daripada 5 negeri/wilayah di atas, ejaan gelarannya adalah Dato’.

Walau bagaimanapun, bagi tujuan penyelarasan dan memudahkan pembacaan, kebiasaannya di media massa seperti akhbar dan televisyen, ejaan ‘Datuk’ digunakan secara umum.    

Info tambahan : pada hari ini, Kerajaan Negeri Sarawak telah memperkenalkan tambahan Darjah Kebesaran Negeri yang baharu dan ejaan gelarannya adalah Dato tanpa tanda ( ' ) dihujungnya.


2.         Gelaran “Tun” dan “Tan Sri” Hanya Dari Persekutuan
Gelaran “Tun” dan “Tan Sri” merupakan Darjah Kebesaran Persekutuan yang hanya dikurniakan oleh Seri Paduka Baginda Yang Dipertuan Agong. “Tun” merupakan gelaran anugerah tertinggi negara dan lazimnya dikurniakan kepada Yang Dipertua Negeri, Ketua Hakim Negara, dan mantan Perdana Menteri. Isteri kepada "Tun" akan bergelar "Toh Puan". Panggilan hormat bagi penerima anugerah ini dan pasangannya adalah Yang Amat Berbahagia (YABhg).  Bagi “Tan Sri” pula, ia merupakan gelaran kedua tertinggi dan panggilan hormat bagi anugerah ini sama seperti “Datuk” iaitu Yang Berbahagia (YBhg.). Isteri kepada "Tan Sri" akan bergelar "Puan Sri".


3.         Panggilan Hormat Bagi Darjah Kebesaran “Datuk” atau “Dato’” Kurniaan  Negeri

Secara umumnya, panggilan hormat bagi semua penerima Datuk atau Dato’ dari Persekutuan mahupun Negeri adalah sama iaitu Yang Berbahagia (YBhg.) Datuk / Dato' kecuali di dua buah negeri iaitu Johor dan Pahang.

Johor : Di Johor, bagi penerima Darjah Kebesaran Negeri Johor yang membawa gelaran Dato’, panggilan hormatnya ialah Yang Berhormat (YB) Dato' iaitu seperti panggilan hormat yang digunakan oleh Ahli Parlimen (MP) dan Ahli Dewan Undangan Negeri (ADUN) di seluruh negara.

Pahang : Di Pahang, bagi para penerima Darjah Kebesaran Negeri Pahang yang membawa gelaran Dato' Sri atau Dato’, panggilan hormatnya ialah Yang Hormat (YH) Dato' Sri / YH Dato'.


4.         Gelaran Dato’ Hanya Untuk Penerima Lelaki, Bukan Wanita

Benar. Tetapi hanya di Negeri Johor dan Selangor sahaja. Di kedua-dua negeri ini, gelaran Dato’ hanya digunakan oleh penerima lelaki. Sekiranya yang menerima Darjah Kebesaran tersebut merupakan seorang wanita, gelaran yang digunakan adalah Datin Paduka (termasuk juga Datin Paduka Seri dan Datin Paduka Setia di Selangor). Oleh yang demikian, di Johor dan Selangor, wanita yang bergelar Datin Paduka merupakan individu yang menerima sendiri Darjah Kebesaran tersebut dan bukannya bermaksud pasangan mereka mempunyai gelaran Dato’ Paduka.


5.         Tiada ‘Datin’ Untuk Isteri Dato’ di Terengganu

Secara lazimnya, isteri kepada individu yang bergelar Datuk atau Dato’ akan memakai gelaran Datin. Namun begitu, bagi penerima Darjah Kebesaran Negeri Terengganu, isteri kepada Dato’ akan memakai gelaran To’ Puan (jangan keliru dengan gelaran ‘Toh Puan’ yang digunakan oleh isteri kepada suami yang bergelar ‘Tun’).

Info tambahan : Di Negeri Johor, gelaran rasmi bagi isteri yang suaminya bergelar Dato’ adalah Datin Dato’ (nama suaminya) dan bukannya menggunakan namanya sendiri.  


6.         Sarawak Antara Negeri Yang Banyak Gelaran Kebesaran Berbeza

Di Negeri Johor, bagi penerima Darjah Kebesaran Kelas Pertama mahupun Kelas Kedua, kedua-duanya membawa gelaran yang sama iaitu YB Dato’. Begitu juga dengan Negeri Kelantan yang menggunakan satu sahaja gelaran iaitu YBhg. Dato'. Tetapi di Negeri Sarawak, terdapat tujuh (7) Darjah Kebesaran yang membawa gelaran yang berbeza-beza iaitu Pehin Sri, Datuk Patinggi, Datuk Amar, Dato Sri, Datuk, Dato dan Datu ('Datu' di Sarawak merupakan gelaran kehormat dan berbeza dengan penggunaan nama Datu yang diwarisi secara turun temurun oleh sesetengah keluarga di Sabah).

Antara gelaran yang digunakan di negeri-negeri lain adalah seperti berikut :

Kedah : Dato’ Seri Utama, Dato’ Seri Diraja, Dato’ Seri Wira, Dato’ Seri, Dato’ Paduka, Dato’ Diraja, Dato’ Wira, Dato’
Selangor : Dato' Seri, Dato' Setia, Dato’
Perak : Dato’ Sri Diraja, Dato’ Seri Panglima, Dato’ Seri, Dato’ Pahlawan, Dato’
Pahang : Dato’ Sri Diraja, Dato’ Sri, Dato’
Negeri Sembilan : Dato’ Seri Utama, Dato’ Seri, Dato’
Perlis : Dato' Seri Diraja, Dato' Seri Setia Diraja, Dato' Seri, Dato' Paduka, Dato' Wira, Dato' Pahlawan, Dato’
Pulau Pinang : Dato’ Seri Utama, Dato’ Seri, Dato’
Sabah : Datuk Seri Panglima, Datuk
Melaka : Datuk Seri Utama, Datuk Seri, Datuk Wira, Datuk
Wilayah Persekutuan : Datuk Seri Utama, Datuk Seri, Datuk


7.         Hanya Dato’ Brunei Gelaran Dari Luar Negara Yang Diiktiraf Kerajaan

Darjah Kebesaran yang diiktiraf oleh Kerajaan adalah yang dikurniakan oleh Ketua-ketua Negara Asing yang berdaulat, sembilan (9) DYMM Raja-raja Melayu serta empat (4) Yang Dipertua Negeri sahaja. Oleh yang demikian, hanya Darjah Kebesaran yang membawa gelaran Dato’ yang dikurniakan oleh Sultan Brunei sahaja merupakan satu-satunya dari luar negara yang diiktiraf oleh Kerajaan.

Oleh itu, gelaran Dato’ yang dikurniakan oleh individu yang mengaku dirinya sebagai waris keturunan Maharaja Nusantara, Raja Majapahit, Sultan Negeri Pasir Berdengung, Raja Negeri Isketambola dan sebagainya merupakan satu penipuan dan pemberi serta penerima yang menyalahgunakan gelaran kebesaran tersebut boleh dikenakan tindakan undang-undang.